25. ayımıza girerken Selin hanım pek bir dillendi. Kastım 3-4 kelimelik cümleler kurması değil. Hanımefendi şarkılar, ninniler söylüyor, eline kitap alıp sayfalarındaki resimleri anlatıyor, anne babayla telefonda sohbet ediyor bülbül gibi şakıyor anlayacağınız. Bunun bir de acı tarafı var ki “terrible two” dönemini resmi olarak açtık. Herşeye hayır demeler, her işi kendi başına yapma istediği ve inadı velhasıl bir kendini ispatlama çabası. Biz de ne yapalım babayla mecbur pedagogunun önerdiği gibi minimum ama kesin hayırlar ve genelde bir boyun eğme şeklinde bu dönemi geçiriyoruz ki kriz yaşamayalım.
Öte yandan anne ve babanın uzun uğraşlarından sonra yeni bir kreşe başladın. İsmi Playhouse. Şimdilik haftada 2 yarım gün buraya gidip arkadaşlarınla oyun oynama fırsatı ediniyorsun. Havalar güzelleşip bahar gelince belki 3 yarım güne çıkartmayı düşünüyoruz. Annenin doktora mezuniyet belgesini aldığı cuma gününün hemen ertesindeki pazartesi günü senin ilk okul gününün başlangıcına denk gelmesi de çok ironik oldu diyebilirim sanki bayrak devri gibi:)
