Düzce’de günlerim çok hareketli geçiyor. Anneannem ve dedem sürekli benimle ilgileniyor, AGUCA sohbet ediyor, kucaklarında gezdiriyor, ziyaretime gelen dostları ve akrabaları sayesinde bir sürü değişik insanla tanışıyorum. Öte yandan güzel kar manzarasına yanlızca pencereden bakmakla yetiniyorum şimdilik, büyüyünce kartopu oynayacağım tabi ki. İstanbul’a dönüş zamanımız yaklaştıkça ananem ve dedemi bir hüzün sardı babam ve teyzem ise beni hasretle bekliyor.