Mart ayımız bayağ hareketli geçti. Ülker babaannemiz bizde kaldı. Birlikte oyunlar oynadınız. Büyükbabane elcağızlarıyla sana çok güzel kırmızı bir bere,atkı ve süeter ördü. Birlikte modaya gezmeye gittik. Orada Seniz halan ve teyzenle de buluştuk. Melike ablanla parkta oynadın. Obada top havuzuna girdin ve çıkmak istemedin. Bu arada seni getir götür işlerinde bayağı kullanmaya başladık. Sen de bu durumdan acayip keyif alıyorsun biz de:)
Şubat ayımız gene bir sürü eğlenceli Selin aktiviteleri ile geçti. İşte bazıları:
Sevgili Selin,
Artık bebeklikten çıkıp çocukluğa geçmeye başladığın şu dönemlerde çok muzip hareketler yapıyorsun. Bazen bizi güldürüyor, bazen kızdırıyorsun ama büyüyüp karakterinin şekillenmeye başladığını görmek çok keyifli oluyor. Son dönemdeki en belirgin aktivitelerin:
– annenin çantasını açıp cüzdanındaki kartları sağa sola dağıtma
– koltuklardan atlama (gymboree’nin etkisi sanırım düşme korkusu falan yok)
– işten gelince anneye meme meme diye saldırma
– uykun gelince ağzına emziğini, koluna bebeğini takıp yatak odasına uyumaya gitme hazırlıkların 🙂 (bu bakıcıyla böyle tabi genelde anneyle uyuma hiç kolay olmuyor)
– sinirlendiğinde değişik sesler çıkarıp kendi çapında söylenmen
– seni banyo yapmaya götürdüğümüzde küvetin yanında üstünü çıkarırken sevinçten ayaklarını çırpman
– çorap dediğimizde dolabından çorabını almaya gitmen ve bize getirmen
aklımıza gelenlerden bazıları.
Selin 15. ay
Ocak ayı doktor kontrolümde boyum 77.5 cm kilom 9860 çıktı. Annem ve Fatma ablam durumdan memnunlar şimdilik. Kilo açığımı kapatmaya başlamam 5 katlı asansörsüz evimizde, başta Fatma abla olmak üzere herkesi etkilemeye başladı:) Neyse ki yürüdüğüm gibi merdiven de çıkabiliyorum da özellikle annem ve Fatma ablam beni sürekli 5 kat taşımak zorunda kalmıyor.
Ocak ayında Selim dedem ve anneannem İstanbul’a beni ziyarete geldi. Dedem bana oyuncaklar almış. Özellikle bebeği çok sevdim. Sarılıp uyumaya başladım bebeklere.
Bu aralar yukarı ve aşağı kavramlarını öğreniyorum. Eller yukarı dediklerinde iki elimi de havaya kaldırıyorum. Dişlerim gene kaşınmaya başladı 4 dişin devamı geliyor:)
Bu ay benden küçük 2 kardeş bebek de ziyaret ettim:
1. İnci teyzemin oğlu Arel Atlas Brüksel’den geldi. Atlas artık büyüdüğünden biraz sevmek istedim ama izin vermediler:)
2. Yahya amcamın oğlu Ali Efe’yi de görmeye gittik. Babam Ali Efe’nin ne kadar hafif olduğunu görünce daha iyi anladı neydim ne oldum:)
– Halil Dedem beni ziyarete geldi
– Sonunda saçım uzadı, Fatma ablam saçımı lastik tokalarla süsledi
– Yaşasın Android işletim sistemi, babam sayesinde cep telefonu bebek uygulamalarına merak saldım. Annem ile babam tüm akşam telefonları uçak modunda tutmak zorunda kalıyor…özellikle annem durumdan şikayetçi tüm gün hiç televizyon açılmayan evde telefon ekranına bu kadar bakıyorum diye..
– Sürekli baba baba diyorum. Babamın kızı olacağım şimdiden belli. Anne de diyebiliyorum ama sadece işime geldiğinde:)
Minik kızım Selin…
Bugün ilk yılbaşı partine katıldın. Gerçi senin ilgini noel baba, noel şapkaları, pastadan ziyade müzik, dans, tırmanmak, atlamak, zıplamak gibi aksiyon kısmı çekti 🙂 Minik arkadaşlarınla beraber minik sandalyeye oturup yemeğini yemen de başlı başına bir eğlence idi. Biz uzun süredir Gymboree’ye gitme isini Fatma ablana havale ettiğimizden, orada ne kadar hareketli olduğunu ve senin peşinden koşturmanın ne zor olduğunu unutmuşuz. Özellikle de ortam kalabalık olunca ve sen gene de onca çocuk arasında nispeten daha minik olanlar grubunda kaldığından, insanların arasından ışık hızı ile geçmene yetişmeye çalıştık. Başlangıçta partiye gitme niyetimiz daha çok öğretmeninle görüşmek, uzun bir aradan sonra ortamda nasıl vakit geçirdiğini izlemek olsa da, bizim de çok eğlendiğimizi itiraf etmeliyim.
Sevgili Kızım,
Artık kesin emin oldum ki sen babanın kızı olacaksın. Akşam baban işten geldiğinde koşa koşa kucağına atlıyorsun. Bütün akşam oyunlar oynuyorsunuz. Hatta son zamanlarda seni yatırma işini bile kendisi hallediyor (seni kucağına oturtup laptopdan ninniler dinleterek) . Bunda tabi ki senin son dönemde oluşan gece geç yatma isteğinin de payı var. Uyku düzenin bile babana çekmiş:) Annenin payına ise her zaman olduğu gibi seni emzirme, yemek yedirme, alt değiştirme gibi rutin ve daha sıkıcı işler düşüyor. Sadece banyo saatlerinin çok keyifli geçtiğini söyleyebilirim. Suyu çok seven bir kız oldun ve banyo yapmak için can atıyorsun. Bu çok hoşumuza gidiyor. Kocaman bir küvetimiz olduğu için içine senin minik küvetini koyup kendimde büyük küvetin içine girip 10-15 dakika senin suyla ve suda yüzen oyuncaklarla oynamana izin veriyorum ki mest oluyorsun.
Haftasonu arkadaşlarımızla yaptığımız keyifli bir kahvaltı sonrası profesyonel fotoğrafçılıkla uğraşan Olcay abin resimlerimizi çekti ve ortaya çok güzel sonuç çıktı. Bize de çok güzel bir hatıra kaldı. Çünkü kendi çektiğimiz resimlerin aslında senin ne kadar tatlı olduğunu yeterince yansıtmadığını babanla konusup dururduk hep.
Düzce’de kutladığımız doğumgünümün ardından manevi halam Şeniz’in ısrarları sonucu 2. bir doğumgünü de İstanbul’daki evimizde kutlamaya karar verdik. Bu doğumgünümde teyzem, halam, annem ve babamdan oluşan küçük bir grup vardı. Ben en çok balonlarla hep birlikte oynamamızdan, bir de teyzemin bana aldığı oyuncak yazar kasadan hoşlandım. Pasta ve mum üfleme kısmı pek ilgi alanıma girmedi. Şeniz halamın bana getirdiği Tübitak Yayını kitapları ise özellikle annem ve babam çok beğendi. Bu sefer Şeniz halamla çok güzel oynadım, onun kucağına gittim. Kendisi önceki deneyimlerimize bakarak pek bir şaşırdı bu duruma 🙂 Sonuç olarak çok eğlendim. Bu vesile ile:
– Süsleme işleriyle uğraşan babama
– Yiyecek organizasyonu sponsorum anneme
– Elleriyle doğumgünüm için salata hazırlayan teyzeme
– Kıyafet sponsorum Nilgün teyzeme
çok teşekkür ederim…
İyi ki doğdun sevgili kızım…Hayatımıza renk, neşe, mutluluk kattın..Dedelerinin anneannenin bir tanesi , amcanın, teyzenin, ablalarının, büyükannelerinin son gözdesi oldun. Bazen babanla beni yordun bazen şaşırttın ama sonunda hep kocaman gülmemize sebep oldun. Artık bir yaşındasın, anne baba diyor, bize sarılıyor, yaşıtlarınla oynuyor, pıtı pıtı yürüyorsun. Cimcime kızım benim. İlk doğumgününde Düzce’deydik. Evimizi senin için balonlarla süsledik, İzmitten bile akrabalarımız geldi senin için.
Kasım ayı benim için çok hareketli geçti. Öncelikle kasım ayında doğumgünüm olduğu için annem hazırlıklar yaptı. Sonra Kurban bayramı bu aya denk geldiği için Düzce’ye anneannemlere gittik. Anneannemem bana çok güzel yemekler pişirdi, köye götürüp benden birkaç yaş büyük ablalarla tanıştırdı, ben de onlarla kutu kutu pense oynadım. Doktorum artık balık yememe izin verdiği için Akçakocaya da gittik. Ama en çok Binef At Çifliği‘nde eğlendim. Her ne kadar midillileri göremesem de, hem güzel köy kahvaltısı, hem de kanaryalar ve süs at nalları çok ilgimi çekti. Garson abi de benimle çok ilgilendi gezdirdi. Annem bahçedeki köpekten biraz çekindi ama ben hiç korkmadım çok da sevimliydi üstelik. Bu ay zaman zaman bazı olaylara kızınca söylenmeye başladım. Bazen annemle babam beni çok kızdırıyor. Ben de çıkarabildiğim tüm sesleri çıkararak söyleniyorum. Ama beni ciddiye alıp ilgilenecekleri yerde, annemle babam gülme krizine giriyor. Bir an önce konuşsam da derdimi anlatsam iyi olacak sanırım. Zaten teyzem de mor tulumumu giydiğimde “Vadaaa” diye benle dalga geçiyor.
